Hi, het is Bill van Tokio Hotel!
Ik wil gewoon even “hoi” zeggen tegen al onze Canadese fans - alles is een beetje chaotisch hier sinds ik zondag geopereerd ben aan mijn stembanden. Gelukkig is alles goed gegaan…wat een geruststelling! Ik mag niet praten de komende 10 dagen en daarna moet ik mijn stem weer trainen.
Het is zeker een moeilijke tijd maar ik krijg veel steun van jullie, de andere bandleden komen vaak op bezoek. Tom is er helemaal voor me…zo ongeveer 24 uur per dag.
Ik wou jullie ook laten weten dat het me heel erg spijt dat we de concerten in Canada moesten afzeggen maar ik beloof dat we zo snel mogelijk nieuwe datums prikken. Blijf kijken en ik hoop jullie allemaal snel weer te zien!!! En oh ja, bedankt aan iedereen die ons nieuwe album “Scream” heeft gekocht - het is geweldig dat we de beste fans OOIT hebben! Blijf rocken en tot ziens!
- Bill
Wanneer was je voor het laatst in de bioscoop en welke film heb je gezien?
Hm…dat was Spider-Man 3. We waren met z’n allen in de bioscoop.
Wat moet men je geven, dat je een keer kleren met Bill ruilt?
Ik kan me iets met Angelina Jolie voorstellen. Nee, onzin…ik zou nooit op de gedachte komen om kleren met Bill te ruilen. Eerlijk gezegt, niemand wil dat zien.
Als je een vriendin had, zou je dat voor de pers verbergen of eerlijk toegeven?
Ik praat toch de hele tijd over mijn vriendinnen.
Ik heb soms een of twee vriendinnen of…en vaak niet langer dan een dag.
Heb je er wel eens aangedacht, je dreads af te knippen?
Daar denk ik nu niet aan, maar als ik daar zin in heb gaan ze eraf.
Zeggen je familie en vrienden er niets over, dat je zo open over seks praat, bijv. dat je met gropuies slaapt?
Waarom zouden ze? Andere ouders zouden toch blij zijn, als hun kinderen daar over praatten. Ik moet in iedergeval niet liegen.
Hoe kan iemand je ergeren? Wat is het ergste?
Het is heel moeilijk mij te ergeren. Er is volgensmij maar een persoon, die dat echt kan. Deze persoon is 10 minuten jonger dan ik en zijn naam begint met een B en zelfs bij heb kan ik niet echt zeggen hoe hij dat doet.
Kan je je voorstellen met nog een tattoo of piercing?
Dat kan ik me ook niet voorstellen. Maar we moeten maar kijken wat de tijd brengt.
Zou je voor je fans je haar weer open dragen? *alsjeblieft alsjeblieft*
Ook dat wil niemand zien, daar ben ik zeker van. Als je dat toch wilt, moet je met mij in bad.
Hoe veel gitaren heb je? - Geef je ze namen?
Weet ik eigenlijk niet precies…Ik denk dat het er ondertussen ongeveer 20 zijn en ze hebben geen namen. Maar Georg noemt zijn bass Mr. Sandberg. Dat is overigens zijn enige vriend.
Je zegt wel eens dat Bill en jij hetzelfde dromen. Wat was de pijlijkste/mooiste/merkwaardigste droom?
Dat is de eerste vraag waar ik geen antwoord op heb, want ik vergeet mijn dromen altijd heel snel.
Wat is volgens jou de ergste leugen in nood, die je verzonnen hebt?
Ik lieg niet!!! Dat weet toch hopelijk iedereen.
Denk je graag terug aan je schooltijd, aan schoolreisjes en zo? Zoja, wat voor bijzonders was er dan gebeurt?
Ik was er maar op een schoolreisje bij. Bij de andere heb ik me ziek gemeld. Maar over het algemeen denk ik niet graag terug aan school. Ik haatte het! Schoolreisjes waren het enige goede in vergelijking met de vreselijke schooldag. En ik had veel vriendinnen daar, dat was het enige positieve dat ik me herinneren kan.
Heb je rare gewoontes? (praat je bijvoorbeeld in je slaap)
Misschien doe ik dat wel…maar dat kan ik niet zeker weten, dat moet je aan andere mensen vragen. Verder laat ik vaak wat achter op verschillende plaatsen, die daar dan altijd blijven. Dat geeft me een goed gevoel!
Welke droom wil je nog vervullen of ben je ziels gelukkig?
Ik ben echt gelukkig…voor anderen klinkt het misschien raar, maar ik hoop met mijn jongens nog veel succes en dat we veel landen mogen zien. Ook, als ik veel moet afstaan, hou ik van m’n leven en wil er zo lang mogenlijk van genieten!
Wat gaat er door je hoofd, als je bij een concert van die gezichten maakt?
Gezichten maakt?…Ik denk, als je muziek maakt en in je element bent, dan heb je je gezichtsuitdrukking niet onder controle. Je denkt dan nergens over na…maar speelt gewoon!
Heb je bijnamen voor de andere bandleden?
Nee, eigenlijk niet…het enige wat ik kan bedenken is “Gusti”…daar wordt hij rood van!
Zijn er wel eens momenten dat je een normaal leven wenst? Zo ja, wat zijn dat voor momenten?
Op het moment lijd ik het leven waarvan ik altijd gedroomt heb en daarom komt het zelden voor dat ik een ander leven wil. Het enige wat moeilijk is, is nieuwe mensen ontmoeten. Je weet nooit of ze in jou als persoon geïntresseerd zijn of dat ze het alleen cool vinden om met iemand van Tokio Hotel te praten. Maar intussen kan ik redelijk goed inschatten wie eerlijk is en wie niet…
Kan je begrijpen dat vele meisjes beginnen te huilen als jij/jullie voor ze staan? Kan je dat uitleggen?
Ik hoop dat ze huilen om blijdschap…;-) Ik denk, dat op dat moment alle emoties door ze heen gaan. Maar het helemaal uitleggen kan ik niet.
Wat was je geworden als je niet was doorgebroken?
Ik wilde vroeger altijd tandarts worden. Dat was ik zeker gaan studeren, om dan te stoppen en me op psychologie concentreren. Psychologie vind ik vandaag nog heel interessant.
Hoe heette je schildpad?
De kleine man heette “Schildi”. Het is niet de speciaalste naam maar dat maakte me niet uit!
Vind je het niet stom om altijd in de schaduw te staan? (Je praat weinig in interviews)
Dat is al vanaf het begin zo. Al vroeger, toen we onze interviews in kleine bladen hadden, praatten Bill en Tom het meeste. Ik praat niet zo veel, maar als ik wat zeg dan…;-)
Is er iets aan de anderen dat je niet bijzonder goed vindt?
Gustav is vaak te kattig…Bill is een klein beetje te egoistisch en Tom…Tomis gewoon tom…;-)
Zou je Tom wel eens willen slaan, als hij weer eens iets over je zegt? Doet het weleens pijn?
Pijn doen…onzin!!! Dat is altijd al zo geweest en jullie kunnen erop vertrouwen dat hij af en toe een afraffeling krijgt…;-)
Wat wil je in de komende tijd nog graag doen, wat je op het moment niet doen kan?
Ik ben echt een bioscoop-fan…Dat wil ik graag vaker doen!
Wat is je in New York bevallen? Hadden jullie ook tijd om de stad te bekijken? Had iemand jullie nog herkend?
New York is echt een vette stad en gelukkig hadden we genoeg tijd om veel ervan te zien. Maar daar wonen kan ik niet, het is extreem onrustig en vies daar.
Als je vast zou komen te zitten in de lift, en er is geen redding in zicht, welke andere TH jongen zou je dan bij je willen hebben en waarom?
Gustav is dan het beste. Die redt ons nog voor de reddingsdienst!
Jullie worden nog altijd een tienerband genoemd en je bent nu al 20, vindt je dat niet vervelend?
Daar stoor ik me helemaal niet aan…
Waarom hoef je niet het leger in?
Om medische redenen. Maar waarom blijft mijn geheim…
Welke trekjes van je bandcollega’s vind je het leukst en het vervelendst?
Het vervelendst is definitief dat Gustav zo krengerig is…en het leukst, dat Tom overal iets doms over te zeggen heeft.
Wat moet uitgevonden worden, om het leven beter te maken?
Ik zou het super vinden, als je jezelf kon teleporteren. Nooit meer urenlang in de auto of het vliegveld zitten - dat zou geweldig zijn!
Zo, backstage bij Tokio Hotel in ahoy. Dit is de tweede keer dat jullie in Nederland zijn. Hebben jullie nog goede herinneringen van de vorige keer?
Tom: Ja, zeker! De vorige keer hebben we in Amsterdam gespeeld.
Georg: In de Heineken hal.
Tom: Ja, Heineken hal en dat was echt heel goed.
Bill: Dat was ook ons eerste concert.
Georg: Maar we hebben nog wel vaker in Nederland gespeeld. 3 of 4 keer.
Bill: Ja, en de fans zijn altijd super. En daarom verheugen we ons ook op het concert.
Maar jullie fans zijn overal enthausiast.
Bill: Ja, altijd. We zijn echt blij dat we zulke leuken fans hebben. Ook vergeleken met andere bands. We hebben gewoon de beste fans die je kan hebben.
Dus als jullie komen aanrijden bij een concert en jullie zien al die meisjes (en jongens) die al dagen staan te wachten, vinden jullie dat niet een beetje eng?
Bill: Je wordt er wel gespannen door.
Tom: Voor mij is dat echt wat me enthausiast maakt voor de show. Dan beginnen de hartkloppingen. En dan ga ik backstage en dan zie ik Georg en dan wordt het weer snel normaal. Maar je word altijd enthausiast als je zo veel fans ziet.
Bill: Ja, in ieder geval.
Nu zijn jullie net terug uit Amerika, hoe was het om naar Amerika te gaan?
Het was echt heel goed. We hebben veel lol gehad. En het was ook vet om daar voor de eerste keer te spelen en de fans voor de eerste keer te zien. We hadden er eigenlijk niet op gerekend dat er zó veel fans zouden zijn. Dat was echt een verrassing. We hebben een hele goede tijd gehad. Het was vermoeiend, maar heel succesvol.
Is in Amerika spelen een droom die uitkomt?
Tom: Ik denk dat het een grote stap is voor bands, zeker voor bands uit Europa, uit Duitsland. In Amerika spelen is altijd een droom. Het was ook een raar gevoel, om zo lang in het vliegtuig te zitten en dat daar dan ook allemaal fans zijn.
In de Amerikaanse pers werden jullie vergeleken met HIM en AFI, zijn dat bands waarmee je een verwantschap voelt?
Bill: Eigenlijk geloof ik dat ieder zijn ding doet. Iedereen heeft natuurlijk zijn onderscheid in de muziek enzo. Wij zelf vergelijken ons eigenlijk nooit met andere bands. De pers doet dat natuurlijk om een beetje aan te geven wat we zijn. Maar elke band is anders en ik geloof niet dat we ergens bij horen.
Hebben jullie in Amerika alleen de Engelstalige nummers gespeeld?
Tom: We hebben 2 Duitse liedjes gespeeld en de rest was van het Engelstalige album.
En vanavond?
We hebben wel een setlist, maar soms spelen we meer Duits, soms meer Engels. Maar we willen wel altijd beide doen.
Komt er een nieuw album aan?
Tom: Jaaa…
Rest: Nee.
Tom: Bij ons is dat een doorgaand proces, we schrijven altijd dingen. We hebben altijd liedjes liggen die al af zijn. Maar we zijn nog niet gericht bezig met een album maken.
Bill: We zijn eigenlijk nooit gericht bezig geweest met een album maken. Maar we willen zeker nog een album uitbrengen als we weer tijd hebben.
Ik wou net zeggen; volgensmij hebben jullie daar helemaal geen tijd voor. Want jullie zijn de hele tijd op tournee.
Bill: Precies!
Tom: Zo is het! We hebben niet echt tijd, maar we schrijven wel altijd liedjes.
Wanneer hebben jullie weer vrij?
Bill: Bij de tour? Uhhhhh, morgen? Ja morgen.
Tussen de steden hebben we meestal een vrije dag en dan checken we onze emails. En een beetje ontspannen enzo. Maar dat we weer naar huis kunnen dat is ongeveer om de 2 maanden.
Als jullie dan tijd hebben, kijken jullie dan wel eens op fan-forums?
Bill: Zelden eigenlijk. We gaan alleen het internet op om onze emails te checken.
Tom: Volgensmij is dat ook heel ingewikkeld met zo’n forum. Dan moet je je aanmelden enzo.
Georg: Wooow
Tom: Ja, daar ben ik niet zo goed in.Ik weet alleen hoe ik m’n email moet checken en de rest kan ik niet.
Bill: Als we op het internet zijn dan is dat met aangekondigde chats enzo.
Is het anders om op tour te zijn nu jullie allemaal achttien zijn?
Bill: Eigenlijk niet.
Tom: Georg is niet meer gegroeid. We zijn eigenlijk niet veranderd.
Met wat voor gevoel komen jullie van het podium af?
Totaal vervult. Tien minuten doen we helemaal niks en dan gaan we eten, douchen en dan de bus weer in en slapen. En dan rijden we ’s nachts naar de volgende stad .
Bill: We hebben echt een ritme; je staat op, gaat naar de soundcheck, interviews, dan hebben we een uur tijd voor het concert, het concert, douchen, de bus in en naar de volgende stad en de volgende dag gaat weer zo.
En als jij een vrije dag hebt zie je er dan ook zo verzorgt uit, of heb je ook wel eens een joggingpak-dag?
Tom: Hij ziet er nog slechter uit als nu, dat kan je je niet voorstellen, maar dat is zo.
Bill: Nee, dan ontspannen we ons helemaal en laten we ons gaan. En Georg stinkt nog meer. Eigenlijk ontspannen we ons dan gewoon helemaal.
Wat spelen jullie het liefst op het podium?
Bill: Mijne lievelingsnummer op dit moment is “Break Away”.
Tom: Voor mij “Don’t Jump”.
Georg: Uhhhhh, ik heb gister ook met “Break Away” de meeste fun gehad.
Gustav: Raise your hands
Vroeger heetten ze Devilish, Bill, Tom, Gustav en Georg zijn nu samen Tokio Hotel - en de uber-cuties uit Duitsland nemen met een stormvaart de VS over! Ik ontmoette ze bij hun recente New York City show in The Fillmore op Irving Plaza (een hal vaar de meeste rock legends gespeeld hebben), waar de rij om naar binnen te mogen 100 mensen breed was en, volgens een fan, mensen uren wachten om een plekje bij het podium te krijgen.
Hey, guys! Het was vast heel vet om in New York te spelen. Houden jullie van de stad?
Bill and Georg:
Heel erg! Ja, we vinden het leuk, maar we houden ook van LA, met het warme weer, zonneschijn en grote huizen.
Wat is het verschillen tussen de Europese en Amerikaanse fans?
Bill:
We waren heel erg verbaast to we naar Noord-Amerika kwamen want verwachtten dat het anders was dan Duitsland. We dachten dat mensen kalm en rustig zouden zijn, ons eerst even zouden uit checken. Maar toen we het podium opgingen, werd iedereen enthausiast en begonnen ze te roepen en te schreeuwen zoals we thuis gewend zijn. We waren echt verbaast. Dat soort fans geven ons energie en kracht wanneer we op het podium staan. We love it! Het was echt een schock dat onze shows hier (Amerika) uitverkocht zijn. Het is meer dan we ooit verwacht hadden.
Dat is best verbazingwekkend om uitverkochte shows te hebben op jullie eerste Noord-Amerikaanse tour.
Bill:
Ja. We zijn zo blij!
Dus, vertel me. Door wie worden jullie beïnvloed op muzikaal gebied?
Bill:
We hebben geen een gezamelijk invloed gevonden.
Tom:
Het komt allemaal van mij.
Bill, Gustav, Georg:
Ha!
Bill:
We luisteren naar zo veel verschillende soorten muziek. Tom luisterd alleen naar Duitse hip-hop, maar ik luister veel naar rock, dus we kunnen het niet echt eens zijn over één band die ons beïnvloed heeft. Iedereen heeft zijn eigen stijl naar de groep gebracht, ook al heeft Georg helemaal geen stijl [rest van de band lacht]. Wat we met Tokio Hotel gemaakt hebben is gewoon gebaseerd op het feit dat we van verschillende bands houden. We wilden dat dat onze muziek beïnvloedde
Hoe komen jullie aan de naam?
Bill:
[Band lacht]
De reden dat iedereen lacht is omdat je nu in ons donkere verleden terechtkomt. We hebben ooit een andere naam gehad - Devilish, maar dat was allemaal Bill’s idee. Om eerlijk te zijn, Devilish betekende helemaal niets. We hebben geprobeerd ons te herrinneren waarom we die naam kozen, maar dat lukte niet. Toen we deals met platenmaatschappijen begonnen te krijgen, werd het tijd voor een naam die paste en die we allemaal leuk vonden. We jouden van New York en LA, want het zijn grote steden, en we kozen Tokio omdat het een geweldige plaats is. We wilden ook iets dat voor ons leven stond en we bedachten Hotel omdat we zo ongeveer in hotels wonen nu. Onze levens zitten in onze koffers die we altijd met ons meenemen.
Hoe zou je je persoonlijke stijl beschrijven.
Gustav:
Nou, we hebben een womanizer, een comedian, een bodyguard… [de hele band lacht]. Maar echt, we hebben niet dat soort regels - we wilden geen image voor de band maken.
Bill:
Ja, als we dat zouden doen, zou Georg hier zelfs niet zijn vandaag [band lacht]. We spelen geen rol - we zijn gewoon ons, we zijn onszelf. Wat je ziet is wat je krijgt. Als je naar oude foto’s kijkt van ons toen we nog Devilish heetten, zal je zien hoe iedereen hun eigen stijl begon te krijgen. Dat is wat we zijn.
Wat zou je advies zijn voor iemand die in de muziek wil?
Bill:
We willen niet iemand vertellen wat te doen, want toen wij begonnen, waren er mensen die ouder waren en langer in de muziek zaten die ons vertelden hoe we ons moesten gedragen en wat we moesten doen, en dat vonden we niet leuk. Iedereen moet zijn eigen keus maken en door zijn eigen ervaringen gaan - het voor jezelf uitvingen. Iedereen moet zijn eigen weg vingen.Het enige wat ik zou zeggen is dat het belangrijk is om live te spelen, het podium opgaan en lol hebben want daar gaat het allemaal om. En het is belangrijk om fouten te maken. Dat is wat wij deden en we doen het nog steeds. Georg maakt nog steeds 10 tot 15 fouten per dag [band lacht]. Doe gewoon je ding!
Wat doe je het liefst online?
Tom:
[lachend] Ik weet niet zeker wat je wilt weten! Meestal check ik m’n email en kijk ik vidoes.
Georg:
Ja, ik kijk videos. Ik heb net “Scream” gekeken.
Gustav:
Ik heb net een video gezien waar de filmmakers een race hielden tussen een Audi en een BMW. De BMW won.
Een tienerster word volwassen. Voor de eerste keer en exclusief voor MAX liet Bill Kaulitz, zanger van Tokio Hotel, zich in de nieuwste trends voor herfst 2006 fotograferen. Bij de shoot sprak de 16-jarige over stijl, kleren en kohlpotloden. Hier een kleine voorproef op de shoot.
Het is niet zo, dat men als volwassene man van in de 30 onvermijdelijk fan van Tokio Hotel is. Zeker: men vindt hun eerste album “Schrei”, waarvan ze meer dan 3 miljoen exemplaren verkocht hebben, klasse. Men heeft gehoord, dat zelfs Campino de muziek van de jongens super vindt. Toch kan men zich op een of andere manier niet voorstellen, op een concert van de groep uit Magdeburg naast sterk transpirerende meisjes te staan, die een poster vasthouden met het opschrift “Wir wollen Eure Schwänze sehen”.
Zo gaat men naar de MAX-fotoshoot met Bill Kaulitz, de zanger en heilige van alle meisjes tussen acht en 18 jaar. Dun is hij, zeer dun. Maar zijn handdruk is sterk. Hij is terughoudend. Toch word snel duidelijk, dat Bill - meestal door ouderen, die geloven te weten in welke la ze deze tienerster moeten stoppen - fals ingeschat word. Hij is even volwassen als sommigen, die zijn vader zouden kunnen zijn. Hij weet, hoe hij anderen beïnvloed. En, hoe hij de verwachting van anderen vervult.
Hij is een poser. Voor de camera van de fotografen beweegt hij zich als iemand, die al jaren in de muziekbuissiness werkt. Bill doet geen ster na. Hij is er een. In de garderobe rommelt hij in zijn blauwe Louis-Vuitton tas, en kijkt in zijn spiegel, of zijn ketting van Diesel goed zit. Geen vragen: Bill is een Stylo. Hij weet wat hij met mode moet. Hij kent de merken en weet, hoe strak een stropdas moet om hip te zijn. “Hij bladert de hele tijd door tijdschriften, om te weten wat in is.”, verraad iemand, die veel met hem onderweg is.
“Voor mij was het altijd belangrijk, een eigen stijl te hebben”, zegt hij later in het geprek. Plotseling is hij helemaal niet meer schuchter. Hij praat snel en zelfbewust, doordacht en intelligent. “Al op school wilde ik anders zijn als de anderen. Dat ik door anderen uitgescholden werd, omdat ik kohl gebruikte, maakte me niet uit.”
Met deze zelfbewustheid verovert hij met Tokio Hotel niet alleen Duitsland, maar een groot deel van de wereld. Misschien komt dat allemaal doordat Tokio Hotel zich van andere tienerbands onderscheidt. Ze zijn authentiek. Ontstaan uit een schoolband, die het voor elkaar gekregen heeft, een platenmaatschappij te vinden. Zo werd Bill een van de meest succesvolle en bekendste Duitste zangers. Makkelijk is dat niet. “Natuurlijk zijn er altijd veel mensen die ons tegenwerken. Maar de mensen om ons heen zijn hetzelfde gebleven.”
Ook bij kleren laat Bill zich niet tegenspreken. Hij koopt graag in tweedehands winkels en stelt zijn outfits zelf samen. Toch is dat niet zo makkelijk. Bill is 16. Anderen van deze leeftijd gaan ’s middags na school met de bus naar de H&M. Hij gaat met de taxi of heeft een chauffeur. Om snel in de designerwinkels een paar honderd euro uit te kunnen geven. “Ik ben zeker geen Fashin-Victim. Iedereen draagt strakke spijkerbroeken. Maar ik zoek er liever eentje met impact uit.”
Mode betekend natuurlijk ook, een rol spelen. En de podium-outfits van Bill passen natuurlijk perfect bij de beroepsbeschrijving van een ster. Men verwacht deze look van hem. “Dat kan zo zijn, aan zo iets denk sowieso niet, wanneer ik in de spiegel kijk. Eigenlijk is deze look hetzelde als die ik ook privé draag. Maar in mijn vrije tijd moet ik me verkleden, zodat niet iedereen me herkent.”
Met muts over het hoofd getrokken naar de bakker, waar dozijnen fans flauwvallen kunnen - Het gevaar bestaat dat men doordraait. Afgezien van door tabloids uitgebrachte schandalen schijnen de jongens van Tokio Hotel goed met alle problemen om te gaan. Omdat ze reflecteren, wat met ze gebeurt.
“We praten er vaak over, hoe we veranderd zijn en altijd nog veranderen.” Laatste voorbeeld, nadat ze samen de video Echo-Award in de lente gezien hadden. “We hadden nog veel jongere stemmen en waren niet zo lang als vandaag”, herrinnerd Bill. Angst voor volwassen zijn heeft hij niet. Waarom ook? Alles kan waarschijnlijk alleen nog maar beter worden, want voor experts geld Tokio Hotel al lang niet meer als tienerband-fenomeen.
Bill weet, dat hij - in tegenstelling tot zijn tweelingsbroer Tom, de gitarist - ooit zijn kledingstijl zal veranderen. “Tom gelooft, dat hij over tien jaar nog in zijn XXL-shirts rondloopt. Dat gebeurt natuurlijk niet.” Een van de discussiepunten van de eeneiige en toch zo verschillende tweelingsbroers, die in hun jeugd besloten hebben, niet hetzelfde eruit te zien. “Dat was als kind al zo. We hadden altijd hetzelfde aan.” Om Bill moet men geen zorgen maken. Bij de MAX-shoot droeg hij het eerste pak, dat hem pastte en beviel. Hij heeft hem gelijk gekocht.
Dan blijft het bij de “Wir wollen Eure Schwänze sehen!”-poster. Irriteerd zoiets je? Bill lacht. “Ik heb dat van het podium niet gezien. De anderen is het, geloof ik, wel opgevallen.” Bill heeft daarover in de krant later nog een keer gesproken. “Statt Schwänze stand Schwanze auf dem Poster.” Marcus Luft
Hoe vind je de perfecte geliefde? MAX vroeg Tom Kaulitz, 18, die praktisch alle vrouwen hebben kan, naar wat hij in een partner zoekt, die niet voor het leven is.
Tom: Ten eerste heb ik geen bepaalde typ vrouw. Blond, bruin of rode haren - dat is voor mij allemaal hetzelfde. En ten tweede, zelfs als ik wel een type had zou ik totaal gek zijn om dat toe te geven. Maar serieus, het moet gewoon passen. Alhoewel, eigenlijk toch niet. Ik heb het momenteel niet zo met lange relaties, en bij één nacht gaat het eigenlijk niet om het karakter. Ieder, die wat anders zegt, liegt.
MAX: Met welke beroemde vrouw zou je nog graag een nacht verbrengen, en waarom?
Tom: Het is zo saai om bij beroemde vrouwen te blijven, dat maakt me niet uit. Toch moet ik gelijk aan een paar namen denken: de Olson Twins, Angelina Jolie, Jessica Alba, de drie meisjes van de Playboy Mansion…
MAX: Hoe versier jij een vrouw?
Tom: Ik zou liegen, als ik zou zeggen, dat ik een tactiek heb, die altijd werkt. Of dat ik een recept heb, om vrouwen te versieren. Ik doe dat, hoe het komt. Voor mij is dat natuurlijk makkelijk praken, wanneer je bedenkt, dat bij de andere drie nullen in mijn band helemaal niks gebeurt.
MAX: Wat maakt een meisje interessant?
Tom: Ik ben de typische jager en verzamelaar. Ik moet een vrouw veroveren. Ik hou er van, wanneer ze eerst doen, alsof ze niet geïnteresseerd zijn.
MAX: En waar knap je op af?
Tom: Dirty Talk! Tijdens de sex moeten ze niet praten. Schreeuwen is ok.
MAX: Veel fans willen met je in bed. Welke lukt het, welke niet?
Tom: Hmm, ik wil niemand buiten sluiten. Maar ik heb niet oneindig tijd. De dag heeft maar 24 uur.
MAX: Was je wel eens verliefd?
Tom: Nee, ik ben nog nooit verliefd geweest. Als ik eerlijk ben, geloof ik niet in de liefde. Alleen in de liefde voor een nacht.
MAX: Wat was je langste relatie?
Tom: Ik geloof, dat dat 2 jaar was. Maar nu is het nooit langer als 2 dagen.
MAX: Heb je wel eens wat doms voor een vrouw gedaan?
Tom: Da ich noch nie richtig verliebt war, habe ich, glaube ich, auch nichts Dummes für eine Frau gemacht.
MAX: Ongewone plaatsten waar je al seks hebt gehad?
Tom: Hmm. In een weiland. (Lacht) Toen was ik niet de enige die wat gestoken heeft. Het was vreselijk. Ik haat beestjes. Ik heb liever seks thuis, maar dan ook overal.
Interviewer: Hallo, hallo, je kijkt andPOP tv. Ik voel me heel erg sophisticated hier in deze mooie grote leren stoel. Wij zijn in het Soho Hotel. En voor de eerste keer hier bij andPOP tv gaan we met een band praten die geen engels spreekt. Maar ze zijn groots overzee, ze heten Tokio Hotel ze hebben al meerdere malen platinum gehaald in Duitsland. En ze maken nu hun debut hier in Noord-Amerika. Dus luister maar naar wat ze te zeggen hebben…in het Duits.Jullie zijn nu al Duitsland’s meest succesvolle band, jullie hebben al een miljoen maal platinum gehaald, hoe voelt het om dat voor elkaar te krijgen op zo’n jonge leeftijd?
Bill: Heel goed.
Tom: Ik geloof dat het altijd goed voelt, ook als je oud bent. Maar voor ons was het een grote verassing, omdat we de laatste 2,5 jaar heel veel succes hebben gehad maar we zijn 7 jaar geleden begonnen. 50 zelfgeproduceerde cd’s verkopen was een succes voor ons. We zijn heel gelukkig dat we vandaag kunnen zeggen dat we dankbaar zijn voor platinum halen.
Wat was jullie motivatie om jullie muziek naar Noord-Amerika te brengen?
Bill: Onze fans. Zo is het ook in Europa gegaan. Als we in een een land zien dat er veel fans zijn dan gaan we daar heen. En we zijn heel blij dat we nu hier in Canada mogen spelen, het zou heel stom zijn als we deze kans voorbij lieten gaan. Dus we hebben besloten hierheen te gaan en live te spelen en de fans te ontmoeten.
Hoe hebben het Canadese publiek op jullie gereageerd?
Tom: Heel goed, ze waren echt geweldig. We hebben al 2 shows gespeeld, een in Montreal en een in Toronto en het voelde heel goed om hierheen te komen en te spelen. Het was een burning vibe maar niet door Georg
Bill: We hadden eigenlijk niet zo veel reacties verwacht. We hadden verwacht dat mensen een affiche zouden zien en zouden denken, misschien gaan we daal wel heen. Maar we hadden helemaal niet verwacht dat we 2 uitverkochte shows zouden hebben. Dus we hebben geen reden om te klagen.
Was het moeilijk de liedjes te vertalen?
Bill: Voor mij was het heel raar, want ik ben begonnen met liedjes schrijven toen ik 7 was. Ik heb altijd alles geschreven en gezongen in het Duits. Maar het was wel belangrijk omdat we willen dat iedereen de tekst begrijpt. En ik moest al het werk doen, ik moest alle liedjes opnieuw zingen en de anderen hadden vrije tijd. Maar ik wilde echt dat het klinkt alsof ik Engels kan spreken, natuurlijk kan ik dat niet maar ik wilde dat het album zo klonk. We zijn er heel trots op en het voelt al als bij het Duitse album en we hopen dat de Canadese fans het goed vinden.
Hoe komen jullie aan de naam Tokio Hotel? Want jullie zijn een Duitste band.
Tom: Om eerlijk te zijn, schamen we ons een beetje omdat we vroeger Devilish heetten. Dat is ons verleden. We houden allemaal van grote steden en ‘Tokio’ staat daar voor en het klinkt ook cool. ‘Hotel’ komt van het leven wat we nu leiden, we stelden ons voor dat we hotels als eerste huis zouden hebben. Omdat we veel zouden reizen om op te treden en promotion te doen. En dat is nu ook zo. En een ander goed ding van de naam ‘Tokio Hotel’ is dat de uitspraak overal hetzelfde is.
Ik ga proberen om Duits te praten. Ik heb waarschijnlijk wat hulp nodig:
Wat verwachtten jullie van de reis naar Noord-Amerika? (in heeeeel slecht duits)
Bill: Dat was goed, dat was goed.
Tom: Zeer goed!
Bill: We hebben eigenlijk niet zo veel verwacht. We dachten: laten we daar heen gaan en kijken hoe de mensen reageren. En we vinden het geweldig. Het is wel koud hier, maar het is geweldig. En we komen zeker terug.
Georg: In de zomer.
Tom: Ja in de zomer, hopelijk dragen de meisjes dan nóg kortere rokjes.
Georg: Ik kan niet wachten om te zien wat ze in de zomer dragen.
Tom: Maar alle shows waren geweldig, de steden waren geweldig, de meisjes zagen er geweldig uit.
Wat doen jullie om geen heimwee te krijgen?
Tom: Je wil niet echt weten wat ik doe als ik in m’n hotel kamer ben om me op m’n gemak te voelen.
Bill: Nou eigenlijk, we hebben allemaal heel veel koffers en dat is het enige wat we nodig hebben. Want we sjouwen ons hele leven mee in die koffers. Dus wanneer we onze koffer in de hotelkamer openmaken voelen we ons thuis.
Georg: Je gooit gewoon wat kleren door de kamer en het ziet eruit als thuis.
Tom: Om je op je gemak te voelen naast Georg, heb je alleen luchtverfrisser nodig.
Buzznet girls willen graag weten…Wat zijn de dingen waar jullie naar zoeken bij meisjes?
Bill: Bij mij is dat heel belangrijk want ik ben sowieso niet van de one-night stands.
En wanneer ik op iemand verliefd ben dan is dat ook echt en voor een lange tijd.
De laatste 2,5 jaar heb ik geen vriendin gehad.
Voor mij is het heel belangrijk dat ze de band accepteerd en dat ze het band-leven meemaakt.
Voor ons is staat de band natuurlijk op de eerste plaats en dat is heel belangrijk.
Dat is moeilijk te accepteren voor een meisje.
En ze moet ook echt spontaan zijn.
Tom: Ze moet ook spontaan seks willen hebben…En ook nog, als het om karakter gaat.
Georg: Trouw
Tom: Ja, ze moet ook trouw zijn.
Bill: Ja helemaal, ik ben ook heel erg jaloers.
Tom: Ja, ik ook, en tijdens de nacht moet ik ook de enige de enige persoon zijn.
Is er een speciale beroemdheid waar je mee zou willen zoenen?
Georg: Jessica Alba!
Tom: Jessica Alba!
Georg: Ik was eerst!
Naar wat voor muziek luister je nu? Welke muziek beïnvloed je?
Tom: We houden allemaal van een andere soort muziek. We hebben allemaal onze lievelingsmuziek. Ik hou van Duitste hip-hop.
En de andere luisteren naar niet zo interesante dingen.
Georg: Ik ben een Fall Out Boy en Oasis fan.
Bill: Dat ligt niet echt vast bij mij, ik luister naar Green Day en Keane en Coldplay enz.
Gustav: Ik luister heel graag David Grohl en Foo Fighters.
Wat zijn benodigde dingen die je altijd bij je hebt on tour? Of wanneer je reist?
Bill: We hebben in iedergeval altijd onze laptons bij ons. Om DVD’s te kijken en email te checken.
En natuurlijk hebben we ook altijd onze mobieltjes bij ons. En dat was het eigenlijk.
Tom: Georg heeft ook nog altijd een foto van mij bij zich, en als hij zich dan alleen voelt…
Georg: Ieeeee
Zijn er rituelen voor de show?
Bill: We hebben niet echt een ritueel, maar een half uur voor de show zijn we altijd samen backstage.
En dan is er niemand anders bij. Gustav luisterd meestal muziek, maar Georg, Tom en ik zijn dan samen nerveus.
Tom: We zijn nu allemaal verkouden van de show in Toronto, dus het enige ritueel dat we samen hebben is onze neuzen snuiten.
Is er iets aan Amerika dat jullie niet verwacht hadden?
Bill: Ik moet zeggen, we houden echt van LA. We zijn waanzinnig grote fans van LA.
We moeten eigenlijk nog een paar dagen de stad in gaan. En het meer is goed, we houden van mooi weer en zon.
Tom: Mooi weer en mooie vrouwen!
Bill: LA is echt onze stad.
Is er eten dat jullie wouden proberen in de US?
Georg: In n’ out Burger.
Tom: We moeten eigenlijk zeggen, we zijn allemaal fast food fans.
We houden ervan hier te zijn, want ons eten komt eigenlijk altijd uit Amerika.
En we eten de hele dag alleen maar fast food.
Hebben jullie favorite films?
Bill: Bij mij is dat moeilijk te zeggen. Ik vergeet altijd wat m’n favorite film is.
Georg: I Am Legend
Bill: Ja we hebben samen ‘I Am Legend’ gezien en die was heel heel cool.
Maar mijn absolute favorite kinderfilm was ‘Labyrinth’.
Tom: ‘Girl Next Door’ die van Playboy, dat is mijn favoriet.
Tom en Bill - droegen jullie wel eens hetzelfde toen jullie klein waren?
Tom: Ja, ja.
Bill: Ja, helemaal. Tot we ongeveer 6 waren zagen we er kompleet hetzelfde uit. We hadden ook van die pullovers.
Tom: Bill had toen geluk dat hij er als mij uit mocht zien.
Bill: Ja, ja, het was heel mooi. We hadden van die pullovers met onze naam erop, zodat ze ons uit elkaar konden houden.
Met jullie verschillende stijlen - zijn er invloeden achter de manier waarop jullie je kleden?
Tom: Weide broeken dragen heeft eigenlijk een bedoeling.
Ik was gedwongen weide broeken te dragen omdat mijn ene been iets dikker is als de ander.
Bill: Bij mij, ik heb geen stijlvoorbeeld ofzo. Dat is gewoon met de tijd zo gekomen.
Tom: Georg heeft vrij vroeg besloten dat hij er als een vuilnisbak uit wou zien.
Georg: En ruiken.
Tom: En ruiken.
Nee, onzin…ik zou nooit op de gedachte komen om kleren met Bill te ruilen. Eerlijk gezegt, niemand wil dat zien.
Maar waarom blijft mijn geheim…
